HomeOver onsFoto's voertuigen en TM'sAble's echelons perikelenDe eenhedenwebalbums en filmsDiverse verhalenLinks handelarenContact ons
ABLE COMPAGNIE
The mighty ones
Duitse inval
B17 Rose 'O Day
Operation "Switchback"
Moonlight shadow
Moonlight shadow

Flying Fortress “Moonlight Shadow” (FICTIEF)


Angstig zocht ik naar het trekoog van de parachute, terwijl mijn gedachten even naar de W.A.A.F.’s (Woman Auxiliary Air Force) gingen die de parachute’s vouwden en controleerden. Ik hoopte dat diegene die mijn parachute had gevouwen, dit met zorg had gedaan. Door mijn val zo lang mogelijk uit te stellen, hoopte ik dat mijn landing ergens in Holland zou zijn. Dit was pas onze derde missie.

Verschillende vrienden van mij waren via de ondergrondse hulp teruggekeerd. Maar omdat we na onze bommenlast te hebben gedropt al snel in conflict met de vijand waren geraakt was deze hoop ijdel. Na de wielen de baan van Bassing Bourn achter zich lieten, waar de 91e bomb group gevestigd is, had het geluk ons toch al niet verwend. Bij het formeren boven de kust bleek dat de superchager van nummer drie het begeven had. Dit koste ons flink wat vermogen en dat hadden we met onze lading 500 ponders juist hard nodig. Ook misten we onze positie in de leadgroup.

Ons doel, Emden, zouden we om 11.00 G.M.T. treffen. We controleerden intercom, zuurstof en wapens en namen onze positie in. Daar op 20.000 feet de temperatuur kan dalen tot 20 a 35 graden onder nul, waren we gekleed in speciale kleding. “A Blue Suit” ofwel een blauwe pyjama, elektrisch verwarmd via de aansluitingen in de kist. Onze navigator had zelfs elektrisch verwarmde handschoenen, hem kon je dan ook altijd herkennen aan zijn verbrande vingertoppen. Trouwens, onze kist “Moonlight Shadow” had als een van de eerste de verbeterde G.E.E. navigatie elektronica aan boord. Zelf stond ik aan de .50 “Waist Gun” samen met Mike Holey, die achter mij stond, rug aan rug, de windows waren niet symmetrisch, maar ongelijk links en rechts in de romp gebouwd, om elkaar niet in de weg te staan.

Zwart rook braakte uit de gondel.

Na onze “bomb run” draaiden we over de port wing weg, richting huis. Dat dit zo’n lange weg zou worden, kon ik op dat moment nog niet bevroeden. Opeens geschreeuw in de intercom: “jagers op 3’0 clock”. Ik telde er wel zes of zeven. Focke Wulfs, een van de meest gevreesde killers. Ik schreeuwde te wachten met schieten tot ze in range zouden zijn. Dit omdat onze punt vijftiger met lichtspoor minder effectief was dan de met kanonnen uitgeruste Focke Wulf. De hel brak los en ik hoorde de inslagen van de granaatscherven in de romp. Ze gebruikten Hexogen munitie welke enorme brand veroorzaakte. In de cockpit vochten Paul en Pete om onze toch al slechte nr.3 onder controle te krijgen. Zwarte rook braakte uit de gondel en kort erna sloegen de vlammen over de vleugel. Paul kreeg de brand onder controle, terwijl ik keek naar een B-17 onder ons, die in een spiraal naar beneden gleed.

Ondanks onze eigen misere volgde ik vol spanning de vallende kist en telde de mannen die hem konden verlaten. Na twee man via het bommenluik te hebben geteld rolde de kist uit zicht. Na de eerste aanval van de vijand te hebben doorstaan namen wij de schade op. Via de intercom riep Pete een ieder aan, alleen Mitch, de buikkoepel-schutter antwoordde niet.

Robert, kwam uit de radiokamer en draaide de koepel omhoog, dat betekende dat de lopen naar beneden hingen, een teken voor de Duitsers dat deze plek onbezet was en daardoor waren we een “sitting duck”.

Voorin vocht Pete

Hierop volgde de tweede aanval. Ditmaal sloegen de granaten grote gaten in de romp. Boven mijn hoofd knapten de stuurkabels met het geluid van een te strakke pianosnaar. Ik hoorde Mike schreeuwen en zag dat zijn rechterarm slap en vervormd aan zijn romp hing. Met bloed verkleurde hulzen kletterden op de grond. Desondanks schoot hij door tot dat het wapen stokte. Voorin vocht Pete met alle macht om onze kist recht te houden. De stuurkolom schudde als reactie op de aangeschoten stuurvlakken. Na nr 3 was ook nr 4, de rechter buitenmotor uitgevallen en in vaanstand gezet. Gelukkig vlogen we in een verbeterde versie van de B-17. Want om de 700 pond wegende propeller in vaanstand te zetten was oliedruk nodig en bij de vorige typen viel die druk weg zodra de motor in het ongerede was geraakt. Daarop kon het gebeuren dat de prop ging “windmillen” en er vandoor ging. Te weten dat je door je eigen prop getroffen kon worden was bepaald geen leuke gedachte.

Na de laatste inslag brandde het ook binnen in de kist en rook vulde de romp. Ik gaf Mike een morfine injectie. Daarna rukte ik de blusser van de wand en ging naar voren waar de vlammen oplaaiden. Het moet hydraulic fluid geweest zijn want het vuur verspreidde zich snel door de romp. De rook was verstikkend en zelfs met mijn “bail out oxygenbottle” moest ik bijna braken. Daar wij steeds verder afzakten werden wij als “straggler” kwetsbaar, achtervolgd en aangevallen.

Ik spoot de blusser leeg en ging terug naar mijn plaats, verbeten richtte ik de mitrailleur op een naderende jager. Terwijl hij al zijn vuurkracht op ons losliet, wachtte ik gespannen op het juiste moment en net toen hij over rechts wegdraaide, keek ik naar de onbeschermde onderzijde van zijn romp. De vlammen likten over de vloer naar mijn laarzen, ik rook het verschroeide leer, toen haalde ik de trekker over en liet niet meer los voordat de band het einde aankondigde. Het staccato van wegvliegende hulzen klonk nog na in mijn oren.

De Focke Wulf draaide door en ik zag stukken van zijn linkervleugel afbreken. In gedachten zie ik nog steeds het Swastika teken op de vleugel uiteen spatten, daarna viel hij in een spin naar rechts weg. Ik lachte heel even stom hardop, zodat ik er zelf van schrok. Even later hoorde ik dat Pete de alarmbel had aangezet “to bail out”. Ik had namelijk mijn intercomplug uit de houder getrokken toen ik Mike verzorgde, zodat het commando mij niet bereikt had. Nu pas besefte ik dat de rest van de crew er al uit gesprongen was. De kist rolde weg en ik voelde dat er haast geboden was.

De motoren maakten een geluid, dat ik nooit eerder hoorde

Ik dacht aan de geschiedenis van de B-17. Het uitrollen bij de Vega fabriek, waar onze kist gebouwd was, het overvliegen door nota bene vrouwen naar Engeland, de missies en reparaties. De lucht van brandstof, olie, verf, zweet en bloed. De angst, en vreugde na een voltooide vlucht, door het grote incasseringsvermogen, dit alles was afgelopen voor “Moonlight Shadow”. Het “Vliegend Fort” ging met trage bewegingen richting aarde. De

motoren maakten een geluid wat ik nooit eerder had gehoord, alsof ze krampachtig met de propellers in de lucht graaiden, zoekend naar houvast.

Ik sleurde Mike, die in bewusteloze en verdoofde toestand verkeerde, naar het bommenruim. Maar één luik stond open en met zijn bepakking viel het niet mee hem er door te krijgen, zijn ripcord trok ik eruit en ik sprong boven op hem door het gat van het half geopende bommenluik. De druk van een exploderende zuurstoffles gaf mij een zetje na. Nooit vergeet ik meer het beeld van de bomrekken met de glazende houders met bungelende draden waarmee de ontstekers werden geactiveerd.

Ik duwde Mike van mij weg en de plotselinge stilte verbrak mijn gedachten. Mijn handschoenen waren verbrand, ik was vermoeid en nu pas voelde ik de pijn.

De klap van het openen van de parachute bracht me bij mijn positieven, zou ik in Holland of Duitsland landen?

Op dat moment voelde ik iemand aan mijn schouders schudden en tot mijn verbazing stond Marcel naast me die vroeg wat ik aan het doen was. Toen pas realiseerde ik me dat ik een stukje zou schrijven voor het KTR magazine over het incasseringsvermogen van de B-17.
Zelf heb ik het genoegen gehad om met
“Sally B” van Texel naar San-Nicole te vliegen en heb de plaatsen zoals beschreven tijdens de vlucht bezet, maar ik prijs mij gelukkig die periode niet mee te hebben hoeven te maken. Maar mijn respect voor een ieder die tijdens de oorlog hier hebben moeten vechten is dan ook groot. Vandaar dat ritten op 5 mei moeten blijven bestaan, uit nagedachtenis aan hen, aan wie wij zoveel te danken hebben.


Nico Buis